جاحظ در اين گفته اشتباه نموده كه « هيچ كس به امامت در دين نمىرسد مگر اين كه ملاك‌هاى دينى داشته باشد » ؛ زيرا اگر رهبر دينى از استحكامى كه مورد نياز امامت است ، برخوردار نباشد ، هيچ گاه شايسته امامت و رياست نيست ؛ در حالى كه او آن را فقط به ديانت محدود كرده بود و استثنا از نفى ، مثبت است . . . . به راستى خويشاوندى تأثير محكمى در امامت و رهبرى دارد ، به اين دليل كه هر گاه شخصى بر شرافتمندان خاندانى از غير خودشان ، پيشى بگيرد و كسى كه در شكوه به آن‌ها نمىرسد و شباهت به آن‌ها ندارد بر آنان رياست كند ؛ آنان از او گريزان خواهند بود و با او به پستى برخورد مىنمايند و هر گاه بر رهبران حقيقى ، كسى ديگر پيشى بگيرد و امامت بر آن‌ها را غريب و ناآشنايى از غير خاندانشان به عهده بگيرد ، همواره از وى دورى مىگزينند و او را به كنارى مىنهند و اين باعث خرابى دين و دنيا مىشود و گاهى به صورت اتفاقى صورت مىپذيرد ؛ ولى روش معمول همان است كه به آن اشاره نموديم و به تحقق آن ، كارها پيش مىرود . آن گاه سيد بن طاووس رحمه اللَّه به دلالت آيه مودّت اشاره مىكند و مىگويد : به راستى كه قرآن مجيد به دوستى و توجّه به نزديكان خاندان